Ön Yargı

“Bir derste Dr. Paul Ruskin, öğrencilerine yaşlanmanın psikolojik belirtilerini öğretirken bir olay okuyor :  

* Hasta ne konuşuyor, ne de söylenenleri anlıyor. 

* Bazen saatlerce anlaşılmaz şeyler geveliyor. 

* Zaman, yer ya da kişi kavramı yok. 

 

* Yalnız nasıl oluyorsa, kendi adı söylendiğinde tepki veriyor. 

* Son altı aydır onun yanındayım, ne görünüşü için bir çaba sarf ediyor ne de bakım yapılırken yardımcı oluyor. 

* Onu hep başkaları besliyor, yıkıyor ve giydiriyor. 

* Dişleri yok, yiyeceklerin püre halinde verilmesi gerekiyor. 

* Gömleği salyalarından dolayı sürekli leke içinde. 

* Yürümüyor. 

* Uykusu sürekli düzensiz. 

* Gece yarısı uyanıp çığlıklarıyla herkesi uyandırıyor. 

* Çoğu zaman mutlu ve sevecen, fakat bazen ortada bir sebep yokken sinirleniyor. Biri gelip onu yatıştırana kadar da feryat figan bağırıyor. 

Bu olayı okuduktan sonra, Ruskin öğrencilerine böyle bir hastanın bakımını üstlenmek isteyip istemediklerini sorar. Öğrenciler bunu yapmayacaklarını söylerler. 

Ruskin, kendisinin bunu büyük bir zevkle yaptığını ve onların da yapması gerektiğini söyleyince öğrenciler şaşırırlar. Daha sonra Ruskin hastanın fotoğrafını dolaştırmaya başlar.Fotoğraftaki hasta doktorun altı aylık dünya tatlısı kızıdır...”