Çocuğum ve Ben

Birgün, çocuğum doğdu. O dünyaya geldiğinde, yetişmem gereken uçaklar ve ödenmesi gereken faturalarla meşkuldüm. Ben uzaklardayken, yürümeyi öğrendi. Konuşmayıda öyle…

Biraz büyüdüğünde, “senin gibi olmak istyiyorum baba…” demeye başladı. “ben de büyüdüğümde senin gibi olacağım.”

 

İşyerine telefon açıp, “Baba ne zaman eve geleceksin?” diye sorardı hep.

“Ne zaman geleceğimi bilmiyorum oğlum. Ama geldiğimde, birlikte güzel vakit geçirecğimizden emin olabilirsin…”

Yıllar böyle geçip gitti. Oğlum on yaşına geldi. Ona güzel bir top aldım.

“Top için teşekkürler baba!”dedi. Hadi oynayalım.

“Bu hafta sonu tamamlamam gereken işler var” dedim. “Bu gün olmaz haftaya tamam mı?” “Tamam “dedi., fakat yüzündeki gülümseme eksilmedi. “Büyünce baba…”dedi, “Ben de senin gibi olmak istiyorum…”

Yıllar farketmeden geçip gitti. Oğlum önce ilkokuldan, sonra liseden, sonra üniversiteden mezun oldu. Bu durumda, başka bir çok baba gibi, benim de söylemem gereken bir şeyler vardı. “Seninle gurur duyuyorum oğlum”dedim. “Gel şöyle biraz oturalım; sana diyeceklerim var…” Başını salldı ve gülümseyerek:

“Arkadaşlara sözüm var baba…” dedi. “Sen arabanın anahtarlarını verebilir misin bana? Sonra görüşürüz, oldu mu?”.

Yıllar yine geçip gitti. Emekliş oldum. Artık bol bol vaktim vardı. Oğlum ise, başka bir şehirde iş bulmuştu, orda yaşıyordu. Bir gün ona telefon ettim. “Eğer sence de uygunsa, hafta sonunda buraya gel de hasret giderelim…” dedim.  

“Sevinirim baba…” dedi. “Bir bakayım, müsait bir vakit bulabilirsem, gelirim. Ama şu sıralar işlerim çok yoğun. Fakat seninle görüşmeyi ben de istiyorum baba.”. “Peki ne zaman gelirsin oğlum?”

“Ne zaman olur bilmiyorum, baba. Şimdi iş görüşmem var, ona yetişmem gerek. Sonra ararım seni. Geldiğimde güzel vakit geçireceğimizden emin olabilirsin…”

Ve telefonu kapattığımda, oğlumun çocukluk hayalini gerçekleştirdiğini anladım. Çocukluk hayalini gerçekleştirdiğini… Örnek aldığı babasına benzediğini… Büyüyünce tıpkı babası gibi olduğunu…