Neden

 Kimsesiz bir kız çocuğu her zamanki gibi caddenin köşesinde durmuş dileniyordu. Üzerinde yırtık pırtık elbiseleri vardı. Yüzü gözü kir ve pasaktan zor seçiliyordu. Görenin yüreğini burkacak kadar sefalet içindeydi.

   Zengin adam her zamanki gibi o caddeden geçiyordu. Kızı gördü, ama dönüp bir daha bakmadı. Köşedeki gazeteciden her günkü gazetesini satın aldı. Sonra da, saray yavrusu evine, mutlu ve sıcak ailesine döndü. Mükellef yemeklerle donatılmış masaya oturduğunda, nedendir bilinmez, o dilenci kızı hatırladı. Onun bu sefaletine göz yumduğu için ruhunda Allaha karşı bir sitem duygusu uyandı.

 

   Bu duyguyla kendi kendisine düşündü:

   “Nasıl olur da Allah bu kadar küçük bir kızın böylesi bir fakirlik içinde yaşamasına izin verir? Neden o kıza yardım etmek için bir şeyler yapmaz?”

   Tam bu sırada, kalbinin derinliklerinden kopup gelen bir ses ruhunu titretti:  

“Yaptı! Seni yarattı ve bir kısmını muhtaçlara dağıtman için de sana zenginlik verdi!”