Benim Evim Yuvam Sendin

Sesine, kokuna, gözlerine, bakışlarına, yüreğine hasret bir kalp hala seni bekliyor...

Gittiğinde;

Rabbimin yazısı buymuş dedim. İtirazım yok… Zaman aktıkça varlığının manasını, yokluğunun çekilmez ızdırabını anladım. Katlanamaz oldu bu can... Yokluğuna alışamaz oldu. Bu can’a söz geçiremez oldum.

Benim evim, yuvam sendin, benim yanım senin yanındı. Huzur bulduğumdun, neşe kaynağımdın, sığındığım limanımdın, eştin bana sen, arkadaştın, dosttun...

 

Ezberledim sensizken yokluğunu sen geçen her gün bir önceki günün ikizi sanki. Sabah aynı sancı, öğlen aynı, akşam aynı... Gece apayrı bir sancı... Daha bir canım acıyor yokluğun, zifiri karanlık çökünce. Sensizliği tüm hücrelerimde hissediyor, sensizlik düğüm düğüm boğazıma takılıyor. Can çekişiyor bedenimyüreğim... Bir tek içimdeki "SEN" sapasağlam...

Hasret şarkıları yükseliyor derinlerimden... Çığlık çığlığa seni çağırıyor yüreğim, Ben “SEN’im”...

ben seninim... Kalamadım ben bende... ben seninleyim...

Bin parçaya bölünmüş dünüm, yarınlarımdan habersiz viran bugünüm... Hep ağlamaklıhep acılardayım ama yine de seviyorum üzgünüm...

Dönmeyeceğini bilsem de, sevmeyeceğini bilsem de, sen beni yüreğine yasak etsen de, bir ben var bende kalmamış olan, bir de SEN var bende kalan.

Bu Can bedenden ayrılana dek;

BENDESİN,

AKLIMDASIN...

RUHUMDASIN…

BENİMSİN…

Ve ben hiç bıkmadan, usanmadan, yılmadan hep seni seveceğim...

Sadece seni seveceğim...